Machteld Cairo migreerde begin jaren zeventig vanuit Suriname naar Rotterdam. Ze liep hierbij tegen verschillende vormen van discriminatie aan en moest wennen aan de Nederlandse cultuur. Cairo was gedreven om de situatie van vrouwen te verbeteren en schreef zich in aan de Sociale Academie.

Al tijdens haar studie hielp ze medestudenten met een migratieachtergrond met integreren. Rond 1995 studeerde ze af aan de Vrije Universiteit van Amsterdam in Politicologie.

Cairo nam deel aan Nederlandse vrouwenpraatgroepen, maar miste als Surinaamse vrouw aansluiting. Witte vrouwen streden tegen seksisme en genderongelijkheid, terwijl vrouwen met een migratieachtergrond óók nog eens te maken hadden met discriminatie op grond van kleur of afkomst.

Dit leidde tot een beweging die bekend werd als ‘zmv-vrouwen’: zwarte, migranten- en vluchtelingenvrouwen. Eind jaren zeventig begon Machteld Cairo thuis de praatgroep Jaba voor zwarte vrouwen. Dit groeide begin jaren tachtig uit tot een organisatie voor hoger opgeleide vrouwen: het Surinaams Vrouwen Kollektief.

Machteld Cairo streed als felle activist en womanist samen met andere vrouwen lokaal én internationaal tegen sociale ongelijkheid. Ze was onder andere ambassadeur tegen huiselijk geweld, een peacemaker voor Oxfam Novib en actief tegen de Zuid-Afrikaanse apartheid.

Daarnaast was ze ook tien jaar raadslid in Rotterdam, waarvan acht als fractievoorzitter namens GroenLinks.