Onder politiek leider Alexander Dubček brak begin 1968 een periode aan van economische hervormingen en toenemende vrijheid: de Praagse Lente. Aan die koers kwam echter snel een einde, want in de nacht van 20 op 21 augustus rolden Sovjettanks door de straten van Praag. Helena vluchtte naar Nederland en meldde zich aan bij de kunstopleiding Ateliers ’63 in Haarlem. Daar ontmoette ze haar toekomstige partner, de Rotterdamse beeldhouwer Axel van der Kraan (1949), met wie ze een kunstenaarsduo vormde. Nadat ze in 1970 een camera had gekocht, ging ze steeds minder schilderen en ontwikkelde zich tot een succesvol fotograaf. Vanaf 1974 woonde Helena in Rotterdam waar ze in 2020 overleed.

Het fotograferen van mensen was een van de favoriete onderwerpen van Helena. In 2010 kocht Museum Rotterdam een serie van dertig foto’s van haar die zij de titel ‘Rotterdamse mannen’ gaf. Het is een bonte verzameling van vrienden en kennissen uit het culturele circuit en van mannen die toevallig haar pad kruisten, onder wie een huisschilder en een timmerman. Helena fotografeerde hen in haar atelier aan de Oostzeedijk in Kralingen, altijd bij hetzelfde raam met het natuurlijke licht dat van links naar binnen valt. Met diezelfde lichtinval fotografeerde ze zichzelf in 1979.